Blog Kibica

Jest lato 1996. Po niesamowicie dramatycznym meczu z Broendby Kopenhaga awans Widzewa do Ligi Mistrzów stał się faktem. A co najważniejsze – okraszony wspaniałym komentarzem Tomasza Zimocha sprawia, że do dziś można poczuć dreszcz emocji.
Po pierwszym meczu u siebie wygranym 2:1 Widzewiacy jechali do Dani bronić wyniku i szansy awansu. Niestety, równie ogromny apetyt na Ligę Mistrzów mieli Duńczycy, co udowodnili aplikując 3 bramki w 31, 44 i 47 minucie. Wydawało się wówczas, że marzenia o LM trzeba będzie odłożyć na później. Na szczęście w 55 minucie Citko strzela bramkę na 3:1 i Łodzianie wrócili do gry. Czas upływa nieubłaganie, a wynik wciąż ten sam… Końcowe minuty spotkania z emocjonującym “prosto z serca” komentarzem – nacieszmy się:

To były pierwsze igrzyska, które oglądałem… Jedyne, co z nich pamiętam, to mecze reprezentacji w piłce nożnej i jej drogę po srebro. Juskowiak, Kowalczyk, Staniek i kolejne bramki, kolejne zwycięstwa… Będąc wówczas 8-latkiem myślałem, że tak grać i tak wygrywać będziemy już zawsze. Niestety, czas bolesnie zweryfikował moje marzenia, ale co tam… TYCH igrzysk i TYCH wspomnień nikt mi już nie zabierze
Więc po kolei: Polska – Kuwejt 2:0

A potem był mecz z Włochami:

Pomimo zwycięstwa z Włochami mecz z USA decydował o awansie:

Skończyło się na 2:2 i graliśmy dalej. Kolejna przeszkoda w drodze do medalu to Katar:

Mecz półfinałowy to kanonada w wykonaniu Polaków, piłkarze z kraju kangurów i dziobaków dali sobie strzelić 6 goli, a wyglądało to tak:

A w finale czekali na nas gospodarze igrzysk – Hiszpanie z Abelardo, Guardiolą, Luisem Enrique. To był niezwykle dramatyczny mecz, po pięknej grze i ogromnych emocjach musieliśmy uznać wyższość Hiszpanów.